Kinderen voelen vaak haarfijn aan hoe het met hun ouders gaat.

Ze merken spanning op.
Ook als die niet wordt uitgesproken.

Niet omdat ouders iets verkeerd doen,
maar omdat kinderen verbonden zijn.

Wat er in een ouder gebeurt,
resoneert vaak in een kind.

Daarom begint verandering vaak niet bij het kind,
maar bij de ouder.

Niet door alles anders te doen.
Maar door stil te staan.

Wat voel ik zelf?
Waar zit spanning?
Wat neem ik mee?

Wanneer ouders ruimte maken voor hun eigen gevoel,
gebeurt er iets in de dynamiek.

Er komt meer rust.
Meer helderheid.

En dat geeft een kind iets belangrijks.

Het gevoel dat het niet hoeft te dragen.
Dat er iemand is die het kan dragen.

Kinderen hoeven niet dat ouders perfect zijn.
Maar wel dat er iemand is die de verantwoordelijkheid neemt.

Dat geeft veiligheid.

En vanuit die veiligheid ontstaat ruimte.

Om te voelen.
Om te groeien.
Om kind te zijn.