Kinderen zijn van nature loyaal aan hun ouders.

Ze voelen zich verbonden met allebei.
Niet in delen, maar helemaal.

Wanneer ouders in conflict zijn, kan dat voor een kind verwarrend zijn.
Want wat doe je als je van allebei houdt, maar merkt dat zij elkaar pijn doen?

Veel kinderen proberen dan iets te voorkomen.
Ze willen niet dat het erger wordt.

Ze passen zich aan.
Ze houden dingen voor zich.
Of zeggen precies wat op dat moment nodig lijkt.

Van buiten lijkt dat vaak rustig.
Maar van binnen gebeurt er veel.

Het kind gaat steeds meer afwegen:
Wat kan ik wel zeggen?
Wat beter niet?

En daarmee raakt het langzaam verder weg van wat het zelf voelt.

Loyaliteit is iets moois.
Het laat zien hoeveel een kind van zijn ouders houdt.

Maar wanneer een kind die loyaliteit moet “verdelen”, wordt het zwaar.

Wat een kind nodig heeft, is ruimte.

Ruimte om van beide ouders te houden,
zonder dat het hoeft te kiezen
of rekening hoeft te houden met de reactie van de ander.

Wanneer die ruimte er komt, ontstaat er vaak rust.

Dan kan een kind weer terug naar zichzelf.
En gewoon kind zijn, in plaats van bemiddelaar.