Soms merk je dat een kind weinig vertelt.

Op vragen komt een kort antwoord.
Of een schouderophaal.

Voor ouders kan dat verwarrend zijn.
Je wilt begrijpen wat er speelt.

Maar stilte betekent niet dat er niets is.

Vaak betekent het juist dat er veel is.

Sommige kinderen houden hun gevoel bij zich
omdat ze hun ouders willen beschermen.

Ze denken:
Als ik dit zeg, wordt mama verdrietig.
Of: papa wordt boos.

Dus kiezen ze ervoor om het niet te delen.

Andere kinderen voelen wel iets,
maar kunnen er nog geen woorden aan geven.

Gevoelens zijn dan nog te groot of te onduidelijk.

Wat je dan vaak ziet, is dat een kind zich meer terugtrekt.
Of juist stiller wordt dan je gewend bent.

Niet omdat het niet wil praten,
maar omdat het nog niet veilig genoeg voelt.

Een kind heeft geen oplossing nodig.
Maar ruimte.

Ruimte om te voelen
zonder dat het meteen goed of fout is.

Wanneer een kind merkt dat alles er mag zijn,
zonder druk om te praten,
ontstaat er vaak vanzelf iets van openheid.

Soms begint dat klein.

Een zin.
Een blik.
Of gewoon samen stil zijn.