Wanneer ouders uit elkaar gaan, verandert er veel voor een kind.
Niet alleen praktisch, maar ook emotioneel.

Kinderen voelen vaak haarfijn aan hoe het tussen hun ouders gaat.
Ook als er weinig wordt uitgesproken.

Sommige kinderen gaan dan iets doen wat bijna vanzelf lijkt te ontstaan.
Ze proberen de spanning te verminderen.

Ze stemmen zich af.
Zeggen wat de één nodig lijkt te hebben.
Of houden juist dingen voor zich.

Voor een kind voelt dat als helpen.
Alsof het bijdraagt aan rust.

Maar ondertussen gebeurt er iets anders.

Het kind neemt een plek in die niet van hem of haar is.
Een plek tussen de ouders in.

En dat vraagt meer dan een kind kan dragen.

Wat je dan vaak ziet, is dat het kind:

• minder vrij gaat spreken 
• meer gaat nadenken over wat “goed” is 
• en verder van zichzelf af komt te staan 

Kinderen hoeven geen brug te zijn tussen hun ouders.
Ze hoeven niet te zorgen voor evenwicht.

Ze hebben iets anders nodig.

De ruimte om kind te zijn.
En volwassenen die de verantwoordelijkheid dragen voor wat er speelt.

Wanneer die plek weer helder wordt, ontstaat er vaak langzaam rust.

Dan hoeft een kind niet meer te bemiddelen.Maar mag het weer terug naar zichzelf.